Historiek!
Wat volgt is een historisch overzicht, van hoe onze chiro begonnen is, met het vandaag vanboven, het verleden vanonder. Lees, en ontdek waar uw wortels liggen! Met dank aan de familie Swerts voor de samenstelling!
2008
In het eerste stuk werden reeds ramen en deuren geplaatst en een poly-chapevloer aangebracht.
We zijn augustus en we gaan verder met het plaatsen van dakpanelen en dakpannen.
Er wordt ijverig gesapt aan de volgende ramen en deuren, die korte tijd later netjes in de muren pronken. Tevens zijn al de nodige nutsvoorzieningen (gas, water en elektriciteit) in een beginstadium. Er is eindelijk water op ons chiroterrein!
Begin september: riolering wordt ingegraven en het laatste deel van het dak krijgt pannen. Een mooi resultaat, maar we zijn nog niet klaar.
Eind september worden alle - ondertussen met groen overwoekerde - afbraakrestanten met een volgeladen container afgevoerd.
We verwachten kortelings de verdere uitvoering van chapewerken en hopelijk kan weldra het nieuwe leidinglokaal in gebruik genomen worden.
Geschreven op 8 oktober 2008.
Wordt vervolgd.
2007
Op 7 april strooide een brand echter roet in … de planning. Het achterste gebouw werd totaal verwoest, waardoor plots 4 afdelingen dakloos werden. Dit nieuws haalde de pers, wat resulteerde in hulp uit verschillende hoeken. Een gekregen bureelcontainer biedt tijdelijk onderdak aan 2 afdelingen. Onze bouwplanning werd gewoon aangepast, flexibel als we (moeten) zijn in deze tijd.
Ondertussen was een eerste fase van de nieuwbouw aan afwerking toe en op 20 oktober werden op het eerste deel van de nieuwbouw de dakplaten en dakpannen gelegd. De financies lieten toe dat de aannemer ook het achterste deel van onze nieuwbouw metste.
Dan volgde er een rust- en bezinningsperiode. Ramen en deuren werden besteld.
2006
Met man en macht -en ook wel met wat kraanwerk- werd het middelste gebouw gesloopt. Bengels en toppers zouden even elders moeten vertoeven. Een aannemer werd gevonden om de ruwbouw te zetten.
2005
Simon Claessens en Clemens Steyaert steken de koppen bij elkaar en plannen een eerste bouwvergadering begin 2005. Er werd serieus “gebrainstormd”, met veel breinen en nog veel meer storm, die trouwens tot op heden nog niet is gaan liggen. Verschillende werkgroepen bogen zich over juridische, financiële, logistieke, praktische zaken, om over onderhandelingen met bisdom en zusters van Vorselaar nog te zwijgen. Dat onze parochieman (en oud-leider) Leo De Moor mee op de kar wilde springen, was hieromtrent zeker een grote stap in de goeie richting. Er kwam een VZW met de veelzeggende naam “De Gruisweg”.
Het architectenplan was knap getekend, in de trend en in het verlengde van de voorste lokalen. Om alles ineens te verwezenlijken, hadden we niet genoeg geld. Het was een moeilijke beslissing welke lokalen we eerst zouden vervangen. Eén zaak stond vast: het voorste gebouw,
daterend van 1947, wordt nog bewaard.
2004
De chiro levert degelijk werk want de lokalen hielden zeer lang stand. Maar op alles komt slijtage dus groeide stilaan de idee om te herbouwen. En “stilaan” mag je heel letterlijk nemen want in vele leidershoofden zaten wel plannen, maar de uitvoering ervan liet op zich wachten…
- - -
Voor de diepe geschiedenis konden we de bouwperikelen samenvatten uit het boek “De mannen van de Gruisweg”, geschreven n.a.v. het 50-jarig bestaan van jongenschiro St.-Jozef. Met dank aan de auteurs!
- - -
1989
In de loop van de jaren werd ons medegedeeld dat het gidsenlokaal afgebroken ging worden en dat wij ons "kot" verloren.
Door de toename van het aantal leden waren alle lokalen meer en meer bezet en was er ook een afdeling ondergebracht in het leiderslokaal. Dit was echter ook niet groot genoeg. Dus groeiden de plannen om een lokaal bij te plaatsen. Er werd besloten dat de beste plaats het twee jaar ervoor aangelegde volleybalveld was. Een firma in de Kempen, gespecialiseerd in bouwpakketten, werd aangesproken. In 1989 werd de beslissing genomen nadat het parochieteam, onder leiding van pastoor Luyten, had toegezegd om voor honderdduizend frank mee in de kosten bij te dragen, waar we de parochiegemeenschap zeer dankbaar voor waren. Er werd beslist de werken te starten in augustus na het bivak. De grondwerken waren reeds vroeger begonnen onder leiding van Herman Raaffels en Dirk Pauwels.
Het nieuwe lokaal werd echter met vertraging, onvolledig en zonder bouwplannen geleverd. De prijs was daardoor wel lager, maar er was nog heel veel werk aan. Gelukkig konden we, ook nu weer, rekenen op de medewerking van enkele ouders en oud-leiders. Tegen eind oktober werd de laatste deur geplaatst en was het eindelijk droog weer om het dak te plaatsen.
Daarna konden we beginnen met de schilderwerken en het aanleggen van elektriciteit en gas voor de verwarming. Het enthousiasme van bij de aanvang daalde vlug en zo zagen we dat het altijd dezelfde mensen waren die aan het werk bleven. Gelukkig kwamen enkele Aspiranten een handje toesteken zodat vanaf november de Kerels en Aspiranten in hun lokaal konden.
1970
Er werd eindelijk een inspanning gedaan om de twee zo broodnodige lokalen af te werken door een aannemer uit Essen. Van de beenhouwerij van onze proost zijn vader kwamen de twee etalageramen. Elektrisch materiaal en verf werd geleverd via Dhr Meeuwis door de Welvaart. Schepen J. Tijsmans zorgde voor de asfaltbedekking van het formatieterrein.
1968
In 1968 moesten de twee kleine lokaaltjes achteraan de plaats ruimen voor een groot stenen lokaal : vooraan het eerste van 1947 en achteraan het nieuwe van 1968.
1959
Het grote lokaal kreeg er twee kleine broertjes bij die achter het "oudste" een plaats vonden.
Voor deze laatste werd 15 november 1959 een zwartgeblakerde bladzijde in zijn geschiedenis. Een al te ijverig kacheltje in het verhoogde deel zorgde bijna voor een ramp toen door een oververhitte buis brand ontstond. Gelukkig werd er tijdig alarm geslagen zodat na het bluswerk enkel dit achterste deel diende hersteld te worden.
1945
Op het einde van de Tweede Wereldoorlog kwam de Belgische economie weer op gang. Houthandel Stockmans, op wiens grond SJOZMA zich genesteld had sinds einde 1943, kende een heropleving, zodat de jeugdbeweging weer moest uitkijken naar een nieuwe plaats en onderdak. In de Gruisweg - nu Winkelstap - werd van de Zusters van de Christelijke Scholen een lap grond verkregen, naast de parochiale meisjesschool. Nu moest de jeugd nog onder dak gebracht worden. Door iedereen werd er rondgespeurd en in het Amerikaanse legerkamp op Antwerpen LO werd gevonden en gekocht - voor 15.000Fr - wat nu nog steeds pronkt als chirolokaal. Stenen van achter de kerk werden op een stootwagen geladen en door enthousiaste vrijwilligers, tussen de kuilen van de Gruisweg, naar de nieuwe plaats gevoerd. We herinneren ons de verbrande gezichten van het carbolineren in de zon en de koude handen in de winter bij het vastzetten van de vijzen in de dakplaten.
Alles gebeurde met zo'n degelijke aanpak dat de nieuwe lokalen, een nieuwe barak op een stenen muur, op 15 november' 47 al konden ingezegend worden door Pastoor De Ridder. Vele generaties " Mannen van de Gruisweg" hebben sindsdien op zondag de weg gevonden naar dit lokaal dat door flinke leiders op regelmatige tijdstippen en met ware doodsverachting gecarbolineerd werd. De moedige bouwers verhoogden de achterste ruimte opdat ze als toneelscène zou kunnen dienen.
1943
Er was geen plaats meer voor hen maar de noodkerk op de hoek van de Van Praetlei en de Jos De Swertstraat, die toen nog een asseweg was, bleek een oplossing voor een nijpend probleem.
1942
4 oktober 1942: oprichting van “het Jongenspatronaat Sint Jozef Merksem Antwerpen”. Ze vonden onderdak in de garage naast de pastorij en in de kamer van de onderpastoor.